o cómo cuantificar la nada
Tengo dos ganas de reír,
tres de seguir andando
y alguna de llorar;
tengo un recuerdo
aullando de melancolía
en algún columpio,
esperando a saltar
para ir tras mi talón
-el de Aquiles, claro-
azul: como sus ojos
y como mis sueños;
tengo dos deseos sin cumplir
tres canciones por cantar
y alguna lágrima impar;
que es lo mismo que no tener nada
o que tener algo de nada, volátil
y fugaz
pero hermosa
como el sol de una mañana de verano...
skip to main |
skip to sidebar
"A toda la gente creativa que en el transcurso de las épocas se ha sentido atraída por el riesgo, ha querido ser diferente, se ha atrevido a desafiar el statu quo y ha puesto el dedo en la llaga, influyendo muy positivamente en el mundo que nos rodea" (Zelinski)
A l@s que leéis desde la sombra, más o menos lejos pero siempre cerca.
No te quedes inmóvil al borde del camino
no congeles el júbilo
no quieras con desgana
no te salves ahora
ni nunca.
No te salves
no te llenes de calma
no reserves del mundo
sólo un rincón tranquilo
no dejes caer los párpados
pesados como juicios
no te quedes sin labios
no te duermas sin sueño
no te pienses sin sangre
no te juzgues sin tiempo.
Pero si
pese a todo
no puedes evitarlo
y congelas el jubilo
y quieres con desgana
y te salvas ahora
y te llenas de calma
y reservas del mundo
sólo un rincón tranquilo
y dejas caer los párpados
pesados como juicios
y te secas sin labios
y te duermes sin sueño
y te piensas sin sangre
y te juzgas sin tiempo
y te quedas inmóvil
al borde del camino
y te salvas
entonces
no te quedes conmigo
[M. Benedetti]
Es proponiéndose lo imposible como el hombre ha logrado siempre lo posible. Aquellos que se han ceñido a lo que les parecía factible, jamás han avanzado un solo paso.
13.1.09
12.1.09
La belleza de Holanda
Me piden a menudo que describa la experiencia de criar y educar a un niño con una deficiencia. Para ayudar a la gente que no ha tenido esta experiencia tan especial a comprenderlo y a imaginarse como es, es algo así….Cuando estás esperando un niño, es como planificar un maravilloso viaje de vacaciones a Italia.
Te compras un montón de guías de viaje y haces planes maravillosos: el Coliseo, el David de Miguel Angel, las góndolas de Venecia… Incluso aprendes algunas frases útiles en italiano. Todo es muy emocionante.
Después de meses esperando con ilusión, llega por fin el día. Haces tus maletas y sales de viaje. Algunas horas más tarde, el avión aterriza. La azafata viene y te dice "Bienvenido a Holanda" ¿Holanda? dices. ¿Qué quiere Vd. decir con Holanda? ¡Yo contraté un viaje a Italia! ¡Tendría que estar en Italia! ¡Toda mi vida he soñado con ir a Italia!
Pero ha habido un cambio en el plan de viaje. Han aterrizado en Holanda y tienes que quedarte allí. Lo más importante es que no te han llevado a un sitio horrible, asqueroso, llenos de malos olores, hambre y enfermedades. Simplemente, es un sitio diferente.
Por lo tanto, tienes que salir y comprarte nuevas guías de viaje. Y debes aprender un idioma completamente nuevo. Y conocerás a gente totalmente nueva, que no hubieras conocido nunca. Es simplemente un lugar distinto. Es más tranquilo que Italia, menos excitante que Italia. Pero después de haber pasado un cierto tiempo allí y de recobrar tu aliento, miras a tu alrededor y empiezas a darte cuenta de que Holanda tiene molinos de viento, Holanda tiene tulipanes. Holanda tiene incluso Rembrandts.
Al mismo tiempo, toda la gente que conoces a tu alrededor está muy ocupada yendo y viniendo de Italia, y están todos presumiendo de lo bien que se lo han pasado allí. Y durante el resto de tu vida, te dirás a ti mismo: "Sí, allí es donde yo debería haber ido. Eso es lo que había planeado" Y el dolor nunca, nunca desaparecerá del todo, porque la pérdida de ese sueño es una pérdida muy significativa.
Pero si te pasas la vida lamentándote por el hecho de no haber podido visitar Italia, es posible que nunca te sientas lo suficientemente libre como para disfrutar de las cosas tan especiales y tan encantadoras que tiene Holanda.
Ya llevo más de una década en Holanda. Se ha convertido en mi hogar. He tenido tiempo para recobrar el aliento, para establecerme y acomodarme, y para aceptar algo diferente a lo que había planificado.Mirando atrás, reflexiono sobre los años cuando recién arribé a Holanda. Recuerdo con claridad el golpe emocional, mi temor, mi ira - el dolor y la incertidumbre. Durante esos primeros años, traté de regresar a Italia, tal como lo había planeado, pero fue en Holanda que debí permanecer. Hoy en día, puedo decir lo mucho que he andado en este viaje inesperado. He aprendido tanto.
Pero, este recorrido ha tomado su tiempo.Trabajé duro. Compré nuevas guías de viaje. Aprendí un nuevo idioma y lentamente hallé mi camino en esta nueva tierra. Conocí a otras personas cuyos planes cambiaron, al igual que los míos, y que podían compartir mi experiencia. Nos apoyamos mutuamente y algunos se han convertido en amigos muy especiales.
Algunos de estos compañeros de viaje llevaban más tiempo que yo en Holanda y resultaron ser guías veteranos, ayudándome a lo largo del camino. Muchos me han alentado. Muchos me han enseñado a abrir mis ojos a las maravillas que pueden contemplarse en esta nueva tierra. He descubierto una comunidad que se preocupa. Holanda no era tan mala. Creo que Holanda está acostumbrada a viajeros extraviados, como yo, y se ha tornado en una tierra hospitalaria, que extiende la mano para dar la bienvenida, ayudar y apoyar a recién llegados como yo.
A lo largo de los años, me he preguntado cómo hubiera sido mi vida si hubiera aterrizado en Italia, como lo planifiqué. ¿Hubiera sido más fácil? ¿Hubiera sido tan enriquecedora? ¿Hubiera aprendido yo algunas de las lecciones tan importantes que he llegado a asimilar? Cierto, este viaje ha sido más retador y a veces yo he pataleado y he exclamado en protesta y por frustración (y aún lo hago).
Y efectivamente, Holanda va a paso más lento que Italia y es menos llamativa que Italia. Pero también esto se ha convertido en una ventaja inesperada. De cierta forma, he aprendido a aminorar la marcha y a mirar más de cerca las cosas, ganando una nueva apreciación de las bellezas notables de Holanda, con sus tulipanes, molinos de viento y obras de Rembrandt.He llego a querer a Holanda y a llamarla mi Hogar.
Me he convertido en un viajero del mundo y he descubierto que no importa donde se aterrice. Lo que es más importante es lo que se logre hacer del viaje y que se vean y disfruten de las cosas especiales, las cosas hermosas, las cosas que Holanda, o cualquier paraje, tiene que ofrecer.
Cierto, hace más de una década que llegué a un lugar que no había planificado. Sin embargo, estoy agradecida, porque este destino ha sido más enriquecedor de lo que hubiese podido imaginar.
Emily Pears Kingsley
(escritora del programa de TV "Barrio Sésamo", tiene un niño con síndrome de Down)
Te compras un montón de guías de viaje y haces planes maravillosos: el Coliseo, el David de Miguel Angel, las góndolas de Venecia… Incluso aprendes algunas frases útiles en italiano. Todo es muy emocionante.
Después de meses esperando con ilusión, llega por fin el día. Haces tus maletas y sales de viaje. Algunas horas más tarde, el avión aterriza. La azafata viene y te dice "Bienvenido a Holanda" ¿Holanda? dices. ¿Qué quiere Vd. decir con Holanda? ¡Yo contraté un viaje a Italia! ¡Tendría que estar en Italia! ¡Toda mi vida he soñado con ir a Italia!
Pero ha habido un cambio en el plan de viaje. Han aterrizado en Holanda y tienes que quedarte allí. Lo más importante es que no te han llevado a un sitio horrible, asqueroso, llenos de malos olores, hambre y enfermedades. Simplemente, es un sitio diferente.
Por lo tanto, tienes que salir y comprarte nuevas guías de viaje. Y debes aprender un idioma completamente nuevo. Y conocerás a gente totalmente nueva, que no hubieras conocido nunca. Es simplemente un lugar distinto. Es más tranquilo que Italia, menos excitante que Italia. Pero después de haber pasado un cierto tiempo allí y de recobrar tu aliento, miras a tu alrededor y empiezas a darte cuenta de que Holanda tiene molinos de viento, Holanda tiene tulipanes. Holanda tiene incluso Rembrandts.
Al mismo tiempo, toda la gente que conoces a tu alrededor está muy ocupada yendo y viniendo de Italia, y están todos presumiendo de lo bien que se lo han pasado allí. Y durante el resto de tu vida, te dirás a ti mismo: "Sí, allí es donde yo debería haber ido. Eso es lo que había planeado" Y el dolor nunca, nunca desaparecerá del todo, porque la pérdida de ese sueño es una pérdida muy significativa.
Pero si te pasas la vida lamentándote por el hecho de no haber podido visitar Italia, es posible que nunca te sientas lo suficientemente libre como para disfrutar de las cosas tan especiales y tan encantadoras que tiene Holanda.
Ya llevo más de una década en Holanda. Se ha convertido en mi hogar. He tenido tiempo para recobrar el aliento, para establecerme y acomodarme, y para aceptar algo diferente a lo que había planificado.Mirando atrás, reflexiono sobre los años cuando recién arribé a Holanda. Recuerdo con claridad el golpe emocional, mi temor, mi ira - el dolor y la incertidumbre. Durante esos primeros años, traté de regresar a Italia, tal como lo había planeado, pero fue en Holanda que debí permanecer. Hoy en día, puedo decir lo mucho que he andado en este viaje inesperado. He aprendido tanto.
Pero, este recorrido ha tomado su tiempo.Trabajé duro. Compré nuevas guías de viaje. Aprendí un nuevo idioma y lentamente hallé mi camino en esta nueva tierra. Conocí a otras personas cuyos planes cambiaron, al igual que los míos, y que podían compartir mi experiencia. Nos apoyamos mutuamente y algunos se han convertido en amigos muy especiales.
Algunos de estos compañeros de viaje llevaban más tiempo que yo en Holanda y resultaron ser guías veteranos, ayudándome a lo largo del camino. Muchos me han alentado. Muchos me han enseñado a abrir mis ojos a las maravillas que pueden contemplarse en esta nueva tierra. He descubierto una comunidad que se preocupa. Holanda no era tan mala. Creo que Holanda está acostumbrada a viajeros extraviados, como yo, y se ha tornado en una tierra hospitalaria, que extiende la mano para dar la bienvenida, ayudar y apoyar a recién llegados como yo.
A lo largo de los años, me he preguntado cómo hubiera sido mi vida si hubiera aterrizado en Italia, como lo planifiqué. ¿Hubiera sido más fácil? ¿Hubiera sido tan enriquecedora? ¿Hubiera aprendido yo algunas de las lecciones tan importantes que he llegado a asimilar? Cierto, este viaje ha sido más retador y a veces yo he pataleado y he exclamado en protesta y por frustración (y aún lo hago).
Y efectivamente, Holanda va a paso más lento que Italia y es menos llamativa que Italia. Pero también esto se ha convertido en una ventaja inesperada. De cierta forma, he aprendido a aminorar la marcha y a mirar más de cerca las cosas, ganando una nueva apreciación de las bellezas notables de Holanda, con sus tulipanes, molinos de viento y obras de Rembrandt.He llego a querer a Holanda y a llamarla mi Hogar.
Me he convertido en un viajero del mundo y he descubierto que no importa donde se aterrice. Lo que es más importante es lo que se logre hacer del viaje y que se vean y disfruten de las cosas especiales, las cosas hermosas, las cosas que Holanda, o cualquier paraje, tiene que ofrecer.
Cierto, hace más de una década que llegué a un lugar que no había planificado. Sin embargo, estoy agradecida, porque este destino ha sido más enriquecedor de lo que hubiese podido imaginar.
Emily Pears Kingsley
(escritora del programa de TV "Barrio Sésamo", tiene un niño con síndrome de Down)
5.1.09
No te salves
Toda una filosofía de vida para empezar el año con algo de buen pie...
No te quedes inmóvil al borde del camino
no congeles el júbilo
no quieras con desgana
no te salves ahora
ni nunca.
No te salves
no te llenes de calma
no reserves del mundo
sólo un rincón tranquilo
no dejes caer lo párpados
pesados como juicios
no te quedes sin labios
no te duermas sin sueño
no te pienses sin sangre
no te juzgues sin tiempo.
Pero si
pese a todo
no puedes evitarlo
y congelas el jubilo
y quieres con desgana
y te salvas ahora
y te llenas de calma
y reservas del mundo
sólo un rincón tranquilo
y dejas caer los párpados
pesados como juicios
y te secas sin labios
y te duermes sin sueño
y te piensas sin sangre
y te juzgas sin tiempo
y te quedas inmóvil
al borde del camino
y te salvas
entonces
no te quedes conmigo
[M.Benedetti]
No te quedes inmóvil al borde del camino
no congeles el júbilo
no quieras con desgana
no te salves ahora
ni nunca.
No te salves
no te llenes de calma
no reserves del mundo
sólo un rincón tranquilo
no dejes caer lo párpados
pesados como juicios
no te quedes sin labios
no te duermas sin sueño
no te pienses sin sangre
no te juzgues sin tiempo.
Pero si
pese a todo
no puedes evitarlo
y congelas el jubilo
y quieres con desgana
y te salvas ahora
y te llenas de calma
y reservas del mundo
sólo un rincón tranquilo
y dejas caer los párpados
pesados como juicios
y te secas sin labios
y te duermes sin sueño
y te piensas sin sangre
y te juzgas sin tiempo
y te quedas inmóvil
al borde del camino
y te salvas
entonces
no te quedes conmigo
[M.Benedetti]
3.1.09
Walden 3
Inicio de un día cualquiera: te levantas, enciendes el PC mientras te desperezas, te lavas la cara y, mientras desayunas, te sientas a consultar las tres cuentas de correo electrónico de que dispones. Simultáneamente se conecta MSN Live para informarte de las últimas nuevas. Luego haces una ruta por los cuatro o cinco foros que sigues, fotolog, blogspot, myspace, facebook, tuenti, (habrá muchas novedades desde anoche), consultas de nuevo el correo que uses más, por si las moscas, a veces te llega un mensaje de publicidad de la compañía que proceda, y pasas a la ronda de periódicos electrónicos gratuitos. ¿Algo de todo esto te suena? ¡Enhorabuena! No sólo eres un crack de Internet, además te han enganchado.
¿Quiénes? ¿Por qué? ¿Para qué? No tengo claro que se sepa... barajo la teoría de una secta selecta de vampiros que trabajan para bancos, compañías telefónicas, etcétera a cambio de que éstas les suministren sangre, o mejor todavía, un dragón llamado Capitalismo que pide a los habitantes de un pueblo (llamémosle X) una ovejita de su rebaño cada día, como la leyenda de St. Jordi en versión moderna.
Es un hecho. Tienes necesidades que hace años eran impensables. No te separas de tu teléfono móvil ni para ir al baño (independientemente de las veces que suene), ne-ce-si-tas Internet para estar conectado al mundo y si el televisor meneara la cola sería el animal de compañía perfecto para tu hogar. Pasas dos días fuera de casa y te preocupa que la bandeja de entrada del correo electrónico se haya colapsado. El gas puede quedarse abierto si quiere, pero por Dios, que no se te llene el correo. ¡Como si quiere arder el piso, apartamento, casa o lo que proceda, pero es indispensable que tú consultes [introduzca aquí el 'servicio' más utilizado por cada cual, no le vamos a hacer más propaganda a nadie]! Oh, y, habitualmente dependiendo de la franja de edad, añadámosle play station, wii, nintendo, ... Un no parar de cosas que tenemos que hacer.
Puede que no haya demasiadas personas de mi edad que piensen en ello. Será que mi generación ya ha crecido en ese ambiente. No se me ocurre cómo puede ser que antes la gente viviera tranquila sin toda la cantidad de nuevas tecnologías de un par o tres de décadas hacia aquí:
¡¡¡Sin móviles!!! ¡¡¡Sin televisión!!! ¡¡¡Sin Internet!!! ¡Qué locura!
Pero nadie te obliga a tener móvil. Ni tarjeta. Ni Internet. Ni televisor.
... ¿Verdad?
No quiero que suene catastrofista, pero las "TIC" se están apoderando de nuestras vidas. Intentad vivir sin teléfono de contacto, tarjeta de crédito/débito, televisión e Internet y sin cambiar de continente o vuestra cama por cuatro cartones al mismo tiempo. Uf.
Ni siquiera una alternativa "a la Walden" (a la de Thoreau) es factible hoy en día. Ya no se puede "ejercer el derecho a no caminar", excepto si se es, literalmente, un poeta muerto. Si ese es vuestro caso, os recomiendo que colguéis un vídeo vuestro en Youtube, la fama dará de comer a vuestra descendencia, que podrá aparecer en todos los programas de televisión. Si quieres ser ((anti)(social)) quédate en tu casa: con tu tele, tu Internet, tu teléfono móvil, tu Ipod
y tus etcéteras.
¿Quiénes? ¿Por qué? ¿Para qué? No tengo claro que se sepa... barajo la teoría de una secta selecta de vampiros que trabajan para bancos, compañías telefónicas, etcétera a cambio de que éstas les suministren sangre, o mejor todavía, un dragón llamado Capitalismo que pide a los habitantes de un pueblo (llamémosle X) una ovejita de su rebaño cada día, como la leyenda de St. Jordi en versión moderna.
Es un hecho. Tienes necesidades que hace años eran impensables. No te separas de tu teléfono móvil ni para ir al baño (independientemente de las veces que suene), ne-ce-si-tas Internet para estar conectado al mundo y si el televisor meneara la cola sería el animal de compañía perfecto para tu hogar. Pasas dos días fuera de casa y te preocupa que la bandeja de entrada del correo electrónico se haya colapsado. El gas puede quedarse abierto si quiere, pero por Dios, que no se te llene el correo. ¡Como si quiere arder el piso, apartamento, casa o lo que proceda, pero es indispensable que tú consultes [introduzca aquí el 'servicio' más utilizado por cada cual, no le vamos a hacer más propaganda a nadie]! Oh, y, habitualmente dependiendo de la franja de edad, añadámosle play station, wii, nintendo, ... Un no parar de cosas que tenemos que hacer.
Puede que no haya demasiadas personas de mi edad que piensen en ello. Será que mi generación ya ha crecido en ese ambiente. No se me ocurre cómo puede ser que antes la gente viviera tranquila sin toda la cantidad de nuevas tecnologías de un par o tres de décadas hacia aquí:
¡¡¡Sin móviles!!! ¡¡¡Sin televisión!!! ¡¡¡Sin Internet!!! ¡Qué locura!
Pero nadie te obliga a tener móvil. Ni tarjeta. Ni Internet. Ni televisor.
... ¿Verdad?
No quiero que suene catastrofista, pero las "TIC" se están apoderando de nuestras vidas. Intentad vivir sin teléfono de contacto, tarjeta de crédito/débito, televisión e Internet y sin cambiar de continente o vuestra cama por cuatro cartones al mismo tiempo. Uf.
Ni siquiera una alternativa "a la Walden" (a la de Thoreau) es factible hoy en día. Ya no se puede "ejercer el derecho a no caminar", excepto si se es, literalmente, un poeta muerto. Si ese es vuestro caso, os recomiendo que colguéis un vídeo vuestro en Youtube, la fama dará de comer a vuestra descendencia, que podrá aparecer en todos los programas de televisión. Si quieres ser ((anti)(social)) quédate en tu casa: con tu tele, tu Internet, tu teléfono móvil, tu Ipod
y tus etcéteras.
1.1.09
Propósitos para el 2009
Pues siendo clara y concisa, mis propósitos...
-Estudiar. Más que estudiar: aprender.
-Que me renueven la beca ("la pela és la pela")
-Sacarme el carnet de conducir, más por autonomía y por capricho que por necesidad, pero trabajo hecho no corre prisa...
-Piscinear por lo menos un día a la semana, para cuidar (un poquiiito) la espalda, que se supone que tiene que aguantarme muchos años.
-Escribir más, que no se me olvide.
-Más cine, más teatro, más música, mucha más lectura. Apuntarme a piano, coleccionar instrumentos (y saber tocarlos).
-Hacer inventario de libros y organizarlos, que va siendo hora, dentro de poco podré montar una biblioteca, al paso que voy.
-Viajar, viajar todo lo que pueda y lo que no pueda también.
-Cuidar las amistades y la familia.
Y ya está. Para empezar el año, no sé si es mucho pedir...
Déu
I tu, què vols?
Jo
Doncs jo sols vull
-ei, si pot ser-:
Un poc de fam
i un xic de pa.
Un poc de fred
i un poc de foc.
Un xic de son
i un poc de llit.
Un xic de set
i un poc de vi
i un poc de llet.
I un poc de pau.
Un poc de pas,
un poc de pes
i un poc de pis.
I un xic de niu.
Un xic de pic
i un poc de pac
-o un xic de sou
i un xic de xec.
I un poc de sol
i un poc de sal.
I un poc de cel.
Un xic de bé
i un xic de mal.
Un poc de mel
i un poc de fel.
I un poc de nit
i un xic de por,
i un poc de pit
i un xic de cor
i un poc de crit.
I un xic de llum
i un xic de so:
un poc de llamp
i un xic de tro.
Un poc de goig
i un xic de bes
i un poc de coit.
I un xic de gos.
I un poc de gas.
Un poc del fort
i un poc del fluix.
I un poc de rom
i un poc de fum.
Un poc de lloc.
I un poc de joc
-tres reis, dos nous.
I un poc de groc
i un xic de gris
i un xic de verd.
I un xic de blau.
Un poc de tren
i un poc de nau;
i un xic de rem.
Un xic de vent.
I un poc de neu.
I un poc de rou.
I un poc de veu
-i un poc de vot.
I un poc de cant.
I un xic de vers.
I un xic de ball.
I d'art. I d'or.
Un poc de peix.
I un poc de greix.
I un xic de feix.
I un poc de gruix.
I un poc de carn
i un poc de sang;
i un poc de pèl.
I un poc de fang
i un xic de pols.
Un xic de flam
i un poc de gel.
Un poc de sant
i un xic de drac.
Un xic de risc
i un poc de res
-i un poc de rus.
I un tros de camp
i un xic de fruit;
un tros de clos
prop de la llar
amb aus i flors.
I un poc de bosc
amb pins i brins.
I un xic de font.
I un xic de riu
i un poc de rec
i un poc de pont.
I un poc de gorg.
I un poc de mar
i un xic de port.
I un poc de llor.
Un xic de lli
i un poc de cuir
i un poc de pell
i un xic de fil.
Un poc de lluc
i un xic de suc.
I un poc de porc.
I un xic de parc.
Un poc de gust
i un xic de rang.
I a més del meu
un poc del seu
i un xic del llur.
Vull ser: ruc? clerc?
bell? lleig? dret?
tort?gras? prim? llest?
llosc?
nou? vell? ferm?
flac?bla? dur? buit? ple
dolç? tosc? sec? moll?
greu? lleu? curt? llarg?
fosc? clar? xaix? fi?
Un poc de tot.
I a més, què vull?
Un xic de seny.
I un poc de temps.
I un xic de món.
I un poc de sort.
I un poc de mort.
I un poc de Vós.
Ei, si pot ser.
Del llibre Circumstàncies, 1968.
Pere Quart
-Estudiar. Más que estudiar: aprender.
-Que me renueven la beca ("la pela és la pela")
-Sacarme el carnet de conducir, más por autonomía y por capricho que por necesidad, pero trabajo hecho no corre prisa...
-Piscinear por lo menos un día a la semana, para cuidar (un poquiiito) la espalda, que se supone que tiene que aguantarme muchos años.
-Escribir más, que no se me olvide.
-Más cine, más teatro, más música, mucha más lectura. Apuntarme a piano, coleccionar instrumentos (y saber tocarlos).
-Hacer inventario de libros y organizarlos, que va siendo hora, dentro de poco podré montar una biblioteca, al paso que voy.
-Viajar, viajar todo lo que pueda y lo que no pueda también.
-Cuidar las amistades y la familia.
Y ya está. Para empezar el año, no sé si es mucho pedir...
Déu
I tu, què vols?
Jo
Doncs jo sols vull
-ei, si pot ser-:
Un poc de fam
i un xic de pa.
Un poc de fred
i un poc de foc.
Un xic de son
i un poc de llit.
Un xic de set
i un poc de vi
i un poc de llet.
I un poc de pau.
Un poc de pas,
un poc de pes
i un poc de pis.
I un xic de niu.
Un xic de pic
i un poc de pac
-o un xic de sou
i un xic de xec.
I un poc de sol
i un poc de sal.
I un poc de cel.
Un xic de bé
i un xic de mal.
Un poc de mel
i un poc de fel.
I un poc de nit
i un xic de por,
i un poc de pit
i un xic de cor
i un poc de crit.
I un xic de llum
i un xic de so:
un poc de llamp
i un xic de tro.
Un poc de goig
i un xic de bes
i un poc de coit.
I un xic de gos.
I un poc de gas.
Un poc del fort
i un poc del fluix.
I un poc de rom
i un poc de fum.
Un poc de lloc.
I un poc de joc
-tres reis, dos nous.
I un poc de groc
i un xic de gris
i un xic de verd.
I un xic de blau.
Un poc de tren
i un poc de nau;
i un xic de rem.
Un xic de vent.
I un poc de neu.
I un poc de rou.
I un poc de veu
-i un poc de vot.
I un poc de cant.
I un xic de vers.
I un xic de ball.
I d'art. I d'or.
Un poc de peix.
I un poc de greix.
I un xic de feix.
I un poc de gruix.
I un poc de carn
i un poc de sang;
i un poc de pèl.
I un poc de fang
i un xic de pols.
Un xic de flam
i un poc de gel.
Un poc de sant
i un xic de drac.
Un xic de risc
i un poc de res
-i un poc de rus.
I un tros de camp
i un xic de fruit;
un tros de clos
prop de la llar
amb aus i flors.
I un poc de bosc
amb pins i brins.
I un xic de font.
I un xic de riu
i un poc de rec
i un poc de pont.
I un poc de gorg.
I un poc de mar
i un xic de port.
I un poc de llor.
Un xic de lli
i un poc de cuir
i un poc de pell
i un xic de fil.
Un poc de lluc
i un xic de suc.
I un poc de porc.
I un xic de parc.
Un poc de gust
i un xic de rang.
I a més del meu
un poc del seu
i un xic del llur.
Vull ser: ruc? clerc?
bell? lleig? dret?
tort?gras? prim? llest?
llosc?
nou? vell? ferm?
flac?bla? dur? buit? ple
dolç? tosc? sec? moll?
greu? lleu? curt? llarg?
fosc? clar? xaix? fi?
Un poc de tot.
I a més, què vull?
Un xic de seny.
I un poc de temps.
I un xic de món.
I un poc de sort.
I un poc de mort.
I un poc de Vós.
Ei, si pot ser.
Del llibre Circumstàncies, 1968.
Pere Quart
Para...
A l@s que leéis desde la sombra, más o menos lejos pero siempre cerca.
Translate
Lo que la lluvia inspira...
...y lo que el tiempo trajo.
Porque compartir es vivir:
Ando asomando la cabeza por...
- BAUGMAN, Z. Tiempos líquidos
- GAARDER, J. Maya
- MAILLARD, C. Hilos
- MONTESSORI, M. Ideas generales sobre el método
- SUBIRANA, V. Una maestra en Katmandú
Declaración de principios (I)
"Lo que la oruga interpreta como el fin del mundo es lo que el maestro denomina mariposa" (Richard Bach)
Declaración de principios (II)
No te quedes inmóvil al borde del camino
no congeles el júbilo
no quieras con desgana
no te salves ahora
ni nunca.
No te salves
no te llenes de calma
no reserves del mundo
sólo un rincón tranquilo
no dejes caer los párpados
pesados como juicios
no te quedes sin labios
no te duermas sin sueño
no te pienses sin sangre
no te juzgues sin tiempo.
Pero si
pese a todo
no puedes evitarlo
y congelas el jubilo
y quieres con desgana
y te salvas ahora
y te llenas de calma
y reservas del mundo
sólo un rincón tranquilo
y dejas caer los párpados
pesados como juicios
y te secas sin labios
y te duermes sin sueño
y te piensas sin sangre
y te juzgas sin tiempo
y te quedas inmóvil
al borde del camino
y te salvas
entonces
no te quedes conmigo
[M. Benedetti]

