Ahora sí, huele a verano con todo lo que eso conlleva. Se me hace tan extraño retomar sola la vida que dejé en standby al iniciar el curso... Si miro atrás y veo todo el camino que he recorrido, da vértigo. Y ahora estoy ahí, "inmóvil al borde del camino", en un momento Re.
Reflexionar, reorganizar, reordenar, rehacer, retomar... también, por qué no, reasumir, repasar. A ratos me siento perdida en una maraña extraña de asuntos que resolver, a ratos parece que le encuentro un sentido a todas las decisiones, a ratos estoy, a secas, perpleja ante la vida. Y sé que gran parte de la culpa de esta entrada la tiene el maldito verano que viene a recordarme lo felizmente rara, extravagante y solitaria que puedo llegar a ser; y sé que la otra parte la traen de la mano mi tendencia a la procrastinación y al I-want-it-all-and-I-want-it-now, pero aun así, dentro de mí sigue habiendo sólo una niña que se pregunta, aderezándolo con bastantes palabros, por qué no puede ser igual.
Me he equivocado tanto, tanto y con tanta gente, por no saber ser como el resto, por esperar a que sean los demás, por esperar demasiado y actuar demasiado poco, por inatención o inapetencia, por estar siempre a destiempo entre dentro del caparazón-coraza y la confianza a quien no debiera... Tanto, tanto. Que ahora a ratos me falta mi grupo de referencia, los de la calle, los de siempre, los que incitan a la normalidad rayana en la vulgaridad, a los tacos, a la vida en bruto, salvaje; y a ratos, el ambiente -por qué no- intelectual, de buena literatura, buenas palabras, buenos consejos y debates interminables, de cuidar los detalles sin hipocresías. Y no puedo tener ni uno ni otro, ni uno ni otro me pertenecen ni siquiera un poquito. Dos mundos tan distintos y tan míos que me aterra pensar en qué será de mí dentro de diez años, en cuál de los dos me habré instalado y si no existe el maldito equilibrio que me obligue a seguir buscándome. Mi vida es un mundo de contrastes, es cierto, pero entre un extremo y el otro un día habré de decidir. Una decisión tomada hace ya mucho tiempo, de forma totalmente deliberada, además, pero que me raspa y me arranca de las entrañas dos nuevos signos de interrogación abrazando ese por qué no puedo ser igual. Y la diferencia es buena y las etiquetas son malas, repiquetea la cantinela de siempre en mis oídos, pero es tan confuso ser social y no saber ser en sociedad.
En tierra de nadie, siempre en tierra de nadie, siempre entre un extremo y el otro. En una playa sin mar, que diría Sabina.
Aunque, para qué nos vamos a engañar, en realidad estas líneas son simple zumo de anemia.
skip to main |
skip to sidebar
"A toda la gente creativa que en el transcurso de las épocas se ha sentido atraída por el riesgo, ha querido ser diferente, se ha atrevido a desafiar el statu quo y ha puesto el dedo en la llaga, influyendo muy positivamente en el mundo que nos rodea" (Zelinski)
A l@s que leéis desde la sombra, más o menos lejos pero siempre cerca.
No te quedes inmóvil al borde del camino
no congeles el júbilo
no quieras con desgana
no te salves ahora
ni nunca.
No te salves
no te llenes de calma
no reserves del mundo
sólo un rincón tranquilo
no dejes caer los párpados
pesados como juicios
no te quedes sin labios
no te duermas sin sueño
no te pienses sin sangre
no te juzgues sin tiempo.
Pero si
pese a todo
no puedes evitarlo
y congelas el jubilo
y quieres con desgana
y te salvas ahora
y te llenas de calma
y reservas del mundo
sólo un rincón tranquilo
y dejas caer los párpados
pesados como juicios
y te secas sin labios
y te duermes sin sueño
y te piensas sin sangre
y te juzgas sin tiempo
y te quedas inmóvil
al borde del camino
y te salvas
entonces
no te quedes conmigo
[M. Benedetti]
Es proponiéndose lo imposible como el hombre ha logrado siempre lo posible. Aquellos que se han ceñido a lo que les parecía factible, jamás han avanzado un solo paso.
30.6.09
28.6.09
Oda a la vida
La noche entera
con un hacha
me ha golpeado el dolor,
pero el sueño
pasó lavando como un agua oscura
piedras ensangrentadas.
Hoy de nuevo estoy vivo.
De nuevo
te levanto,
vida,
sobre mis hombros.
Oh vida, copa clara,
de pronto
te llenas
de agua sucia,
de vino muerto,
de agonía, de pérdidas,
de sobrecogedoras telarañas,
y muchos creen
que ese color de infierno
guardarás para siempre.
No es cierto.
Pasa una noche lenta,
pasa un solo minuto
y todo cambia.
Se llena
de transparencia
la copa de la vida.
El trabajo espacioso
nos espera.
De un solo golpe nacen las palomas.
Se establece la luz sobre la tierra.
Vida, los pobres
poetas
te creyeron amarga,
no salieron contigo
de la cama
con el viento del mundo.
Recibieron los golpes
sin buscarte,
se barrenaron
un agujero negro
y fueron sumergiéndose
en el luto
de un pozo solitario.
No es verdad, vida,
eres
bella
como la que yo amo
y entre los senos tienes
olor a menta.
Vida,
eres
una máquina plena,
felicidad, sonido
de tormenta, ternura
de aceite delicado.
Vida,
eres como una viña:
atesoras la luz y la repartes
transformada en racimo.
el que de ti reniega
que espere
un minuto, una noche,
un año corto o largo,
que salga
de su soledad mentirosa,
que indague y luche, junte
sus manos a otras manos,
que no adopte ni halague
a la desdicha,
que la rechace dándole
forma de muro,
como a la piedra los picapedreros,
que corte la desdicha
y se haga con ella
pantalones.
La vida nos espera
a todos
los que amamos
el salvaje
olor a mar y menta
que tiene entre los senos.
Pablo Neruda
con un hacha
me ha golpeado el dolor,
pero el sueño
pasó lavando como un agua oscura
piedras ensangrentadas.
Hoy de nuevo estoy vivo.
De nuevo
te levanto,
vida,
sobre mis hombros.
Oh vida, copa clara,
de pronto
te llenas
de agua sucia,
de vino muerto,
de agonía, de pérdidas,
de sobrecogedoras telarañas,
y muchos creen
que ese color de infierno
guardarás para siempre.
No es cierto.
Pasa una noche lenta,
pasa un solo minuto
y todo cambia.
Se llena
de transparencia
la copa de la vida.
El trabajo espacioso
nos espera.
De un solo golpe nacen las palomas.
Se establece la luz sobre la tierra.
Vida, los pobres
poetas
te creyeron amarga,
no salieron contigo
de la cama
con el viento del mundo.
Recibieron los golpes
sin buscarte,
se barrenaron
un agujero negro
y fueron sumergiéndose
en el luto
de un pozo solitario.
No es verdad, vida,
eres
bella
como la que yo amo
y entre los senos tienes
olor a menta.
Vida,
eres
una máquina plena,
felicidad, sonido
de tormenta, ternura
de aceite delicado.
Vida,
eres como una viña:
atesoras la luz y la repartes
transformada en racimo.
el que de ti reniega
que espere
un minuto, una noche,
un año corto o largo,
que salga
de su soledad mentirosa,
que indague y luche, junte
sus manos a otras manos,
que no adopte ni halague
a la desdicha,
que la rechace dándole
forma de muro,
como a la piedra los picapedreros,
que corte la desdicha
y se haga con ella
pantalones.
La vida nos espera
a todos
los que amamos
el salvaje
olor a mar y menta
que tiene entre los senos.
Pablo Neruda
21.6.09
40 mataideas
1. Sí, pero...
2. Eso ya lo intentamos hace tiempo.
3. Eso es inaplicable.
4. No tenemos gente para hacerlo.
5. Obviamente, no entendiste lo que se te pedía.
6. No marees la perdiz!
7. El director o la competencia se nos comerán vivos.
8. Nadie te ha pedido que te dediques a pensar.
9. Buena idea, pero no para nosotros.
10. Eso no funcionará nunca.
11. No seas ridículo.
12. La gente no quiere cambiar
13. No está presupuestado
14. Hazme un informe
15. Dará más trabajo que beneficios...
16. Eso no es responsabilidad tuya
17. Eso no está en la descripción de tus funciones
18. A un gato viejo no le enseñes trucos nuevos
19. Quedémonos con lo que sabemos que funciona
20. ¿Hasta ahora no lo hemos estado haciendo bien?
21. El director nunca apostará por esto.
22. Eso es demasiado avanzado
23. ... risas...
24. ... risas contenidas...
25. ... mueca ccondescendiente...
26. ....mirada de menosprecio...
27. ¡No te metas en un lío!
28. No te pagan por pensar.
29. ¿Qué dirá la gente?
30. Creemos una comisión que lo estudie
31. Si no se ha estropeado, no lo toques
32. Estás bromeando, ¿verdad?
33. ¡No!
34. Siempre se ha hecho así
35. En teoría parece correcto... pero...
36. ¡Sé práctico!
37. ¿Te das cuenta del papeleo que nos va a llevar?
38. Porque lo digo yo
39. Ya te diré algo
40. ....silencio...
Fuente: Innovaforum (traducción)
¡Pero... qué difusa es la línea entre ser un mataideas y llevar puesto el sombrero negro!
2. Eso ya lo intentamos hace tiempo.
3. Eso es inaplicable.
4. No tenemos gente para hacerlo.
5. Obviamente, no entendiste lo que se te pedía.
6. No marees la perdiz!
7. El director o la competencia se nos comerán vivos.
8. Nadie te ha pedido que te dediques a pensar.
9. Buena idea, pero no para nosotros.
10. Eso no funcionará nunca.
11. No seas ridículo.
12. La gente no quiere cambiar
13. No está presupuestado
14. Hazme un informe
15. Dará más trabajo que beneficios...
16. Eso no es responsabilidad tuya
17. Eso no está en la descripción de tus funciones
18. A un gato viejo no le enseñes trucos nuevos
19. Quedémonos con lo que sabemos que funciona
20. ¿Hasta ahora no lo hemos estado haciendo bien?
21. El director nunca apostará por esto.
22. Eso es demasiado avanzado
23. ... risas...
24. ... risas contenidas...
25. ... mueca ccondescendiente...
26. ....mirada de menosprecio...
27. ¡No te metas en un lío!
28. No te pagan por pensar.
29. ¿Qué dirá la gente?
30. Creemos una comisión que lo estudie
31. Si no se ha estropeado, no lo toques
32. Estás bromeando, ¿verdad?
33. ¡No!
34. Siempre se ha hecho así
35. En teoría parece correcto... pero...
36. ¡Sé práctico!
37. ¿Te das cuenta del papeleo que nos va a llevar?
38. Porque lo digo yo
39. Ya te diré algo
40. ....silencio...
Fuente: Innovaforum (traducción)
¡Pero... qué difusa es la línea entre ser un mataideas y llevar puesto el sombrero negro!
Perdona...
Perdona si algún día invado tu presencia
y quedo clausurada sobre tus dos rodillas.
Perdona si declaro tu destierro de aljibe,
si me bebo la luna que duerme en tus ojeras,
si entretengo tus horas de soñador furtivo
y me pongo pesada al contarte mis cuentos.
Perdona si soy alta, mimosa, insumergible.
Si me duelen las cosas que dices a diario,
si no te miro a veces cuando vas a buscarme
o mis ojos se cuelan por tus vértices negros.
Perdona si comparto contigo mis asombros
y habitamos felices en un mismo planeta
del cual sólo se saben tus pasos y los míos.
Perdona si algún día persigo tus cometas
por el sol y las tapias de recoletos sur.
Perdona si estoy triste
y me atrevo a pedirte las señas de tu cuerpo
precisamente hoy,
unas horas más tarde de acabar el invierno.
[Elsa López]
y quedo clausurada sobre tus dos rodillas.
Perdona si declaro tu destierro de aljibe,
si me bebo la luna que duerme en tus ojeras,
si entretengo tus horas de soñador furtivo
y me pongo pesada al contarte mis cuentos.
Perdona si soy alta, mimosa, insumergible.
Si me duelen las cosas que dices a diario,
si no te miro a veces cuando vas a buscarme
o mis ojos se cuelan por tus vértices negros.
Perdona si comparto contigo mis asombros
y habitamos felices en un mismo planeta
del cual sólo se saben tus pasos y los míos.
Perdona si algún día persigo tus cometas
por el sol y las tapias de recoletos sur.
Perdona si estoy triste
y me atrevo a pedirte las señas de tu cuerpo
precisamente hoy,
unas horas más tarde de acabar el invierno.
[Elsa López]
19.6.09
Canviaries?
-¿Sabes quién era Marcel Proust?
-¿Ese de quien enseñas?
-…Un escritor francés. Un auténtico frustrado. Nunca tuvo un trabajo, sus amores fueron un desastre, gay… Estuvo veinte años escribiendo un libro que ya casi nadie lee; pero quizás sea el mejor escritor desde Shakespeare. En fin… él… llegó al final de su vida, echó la vista atrás y decidió que todos esos años en los que sufrió fueron los mejores de su vida porque le moldearon. ¿Los años de felicidad?: Perdidos… No aprendió nada.
(Pequeña Miss Sunshine)
Avui algú m'ha preguntat si, tornant enrere, si es pogués fer, canviaria alguna cosa del meu passat.
No rotund.
Acceptar-se un mateix és acceptar també qui érem en el passat i qui serem en el futur. És un dels majors actes de confiança i respecte que conec. Respectar una decisió passada, tot i saber que no va ser la més correcta, vol dir respectar i valorar els arguments que ens hi van portar, vol dir respectar-nos i admetre quelcom tan obvi que ho oblidem: que som qui som per qui érem, per qui vam ser. I ser conscients d'això ens ha de portar a un major respecte i confiança en nosaltres mateixos, per estimar qui som, que és, d'altrabanda, un acte de solidaritat amb la persona que serem en el futur -a qualsevol termini-. Una bona retroalimentació, doncs.
A més, tendim a voler encaixar-ho tot en dos únics extrems. I, bo i em reconec bastant propensa a aquesta mena d'extremismes (o blanc o negre, o tot o res), entenc que la vida sovint és més una escala de grissos, i en aquest cas ho és:
No es tracta de pensar que els fets i els actes són, per se, bons o dolents. Al final, és el nostre posicionament que fa que ens ho semblin i així els jutgem i cataloguem. Sense entrar en el terreny de la moralitat: de qualsevol acte, fet o esdeveniment se'n deriven conseqüències. I en tant que aquestes conseqüències poden ser viscudes de tantes maneres com persones trepitgem el món, ens trobem davant una gran escala de grissos, que van des de la interpretació més optimista a la més fatalista.
No sé si és cert allò que es diu dels vidres i els colors. Però per mi és innegable que és d'aquelles estavellades més fortes que he après les lliçons més importants. No, encara millor: és de tot aquest patiment, de totes les reflexions, de restar a la vora de l'abisme i al fons del pou, de totes les paraules i les experiències que s'han derivat d'allò catalogat com a "dolent", que he après. I això converteix les conseqüències en positives. Les matemàtiques de la vida tenen aquestes coses.
Una de les lliçons més importants que he après de tot això és el fet d'admetre els errors. Quan me n'adono que he comès un error, potser fruit d'una decisió equivocada, em recordo a mi mateixa que he de començar per ser-me sincera. Intento recordar què em va portar a actuar així i per què no ho vaig fer d'alguna altra manera; aquest senzill exercici d'assertivitat intrapersonal m'ha suposat anys, perquè sóc bastant orgullosa, i està molt bé però no és suficient. Cal pensar què podem fer per solucionar-ho, si és que s'hi pot fer alguna cosa. Aquest últim pas és el més difícil i el més llarg, però també és el que dóna més i millors fruits a qualsevol termini.
Moltes vegades he de tornar enrere i recordar-me a mi mateixa totes aquestes línies. Però ho anem aconseguint i això és un pas endavant!
-¿Ese de quien enseñas?
-…Un escritor francés. Un auténtico frustrado. Nunca tuvo un trabajo, sus amores fueron un desastre, gay… Estuvo veinte años escribiendo un libro que ya casi nadie lee; pero quizás sea el mejor escritor desde Shakespeare. En fin… él… llegó al final de su vida, echó la vista atrás y decidió que todos esos años en los que sufrió fueron los mejores de su vida porque le moldearon. ¿Los años de felicidad?: Perdidos… No aprendió nada.
(Pequeña Miss Sunshine)
Avui algú m'ha preguntat si, tornant enrere, si es pogués fer, canviaria alguna cosa del meu passat.
No rotund.
Acceptar-se un mateix és acceptar també qui érem en el passat i qui serem en el futur. És un dels majors actes de confiança i respecte que conec. Respectar una decisió passada, tot i saber que no va ser la més correcta, vol dir respectar i valorar els arguments que ens hi van portar, vol dir respectar-nos i admetre quelcom tan obvi que ho oblidem: que som qui som per qui érem, per qui vam ser. I ser conscients d'això ens ha de portar a un major respecte i confiança en nosaltres mateixos, per estimar qui som, que és, d'altrabanda, un acte de solidaritat amb la persona que serem en el futur -a qualsevol termini-. Una bona retroalimentació, doncs.
A més, tendim a voler encaixar-ho tot en dos únics extrems. I, bo i em reconec bastant propensa a aquesta mena d'extremismes (o blanc o negre, o tot o res), entenc que la vida sovint és més una escala de grissos, i en aquest cas ho és:
No es tracta de pensar que els fets i els actes són, per se, bons o dolents. Al final, és el nostre posicionament que fa que ens ho semblin i així els jutgem i cataloguem. Sense entrar en el terreny de la moralitat: de qualsevol acte, fet o esdeveniment se'n deriven conseqüències. I en tant que aquestes conseqüències poden ser viscudes de tantes maneres com persones trepitgem el món, ens trobem davant una gran escala de grissos, que van des de la interpretació més optimista a la més fatalista.
No sé si és cert allò que es diu dels vidres i els colors. Però per mi és innegable que és d'aquelles estavellades més fortes que he après les lliçons més importants. No, encara millor: és de tot aquest patiment, de totes les reflexions, de restar a la vora de l'abisme i al fons del pou, de totes les paraules i les experiències que s'han derivat d'allò catalogat com a "dolent", que he après. I això converteix les conseqüències en positives. Les matemàtiques de la vida tenen aquestes coses.
Una de les lliçons més importants que he après de tot això és el fet d'admetre els errors. Quan me n'adono que he comès un error, potser fruit d'una decisió equivocada, em recordo a mi mateixa que he de començar per ser-me sincera. Intento recordar què em va portar a actuar així i per què no ho vaig fer d'alguna altra manera; aquest senzill exercici d'assertivitat intrapersonal m'ha suposat anys, perquè sóc bastant orgullosa, i està molt bé però no és suficient. Cal pensar què podem fer per solucionar-ho, si és que s'hi pot fer alguna cosa. Aquest últim pas és el més difícil i el més llarg, però també és el que dóna més i millors fruits a qualsevol termini.
Moltes vegades he de tornar enrere i recordar-me a mi mateixa totes aquestes línies. Però ho anem aconseguint i això és un pas endavant!
Para...
A l@s que leéis desde la sombra, más o menos lejos pero siempre cerca.
Translate
Lo que la lluvia inspira...
...y lo que el tiempo trajo.
Porque compartir es vivir:
Ando asomando la cabeza por...
- BAUGMAN, Z. Tiempos líquidos
- GAARDER, J. Maya
- MAILLARD, C. Hilos
- MONTESSORI, M. Ideas generales sobre el método
- SUBIRANA, V. Una maestra en Katmandú
Declaración de principios (I)
"Lo que la oruga interpreta como el fin del mundo es lo que el maestro denomina mariposa" (Richard Bach)
Declaración de principios (II)
No te quedes inmóvil al borde del camino
no congeles el júbilo
no quieras con desgana
no te salves ahora
ni nunca.
No te salves
no te llenes de calma
no reserves del mundo
sólo un rincón tranquilo
no dejes caer los párpados
pesados como juicios
no te quedes sin labios
no te duermas sin sueño
no te pienses sin sangre
no te juzgues sin tiempo.
Pero si
pese a todo
no puedes evitarlo
y congelas el jubilo
y quieres con desgana
y te salvas ahora
y te llenas de calma
y reservas del mundo
sólo un rincón tranquilo
y dejas caer los párpados
pesados como juicios
y te secas sin labios
y te duermes sin sueño
y te piensas sin sangre
y te juzgas sin tiempo
y te quedas inmóvil
al borde del camino
y te salvas
entonces
no te quedes conmigo
[M. Benedetti]

