Today, I walked past.
I walked past the homeless person.
I walked past the peaceful protest.
I pushed my trolley in front of me,
and walked past.
I felt all of the bad stuff piling up in my stomach,
just all of it.
The anger, the fear, the shame, the self hatred.
I had tears in my eyes and a big punch in my guts
but I still walked past.
While I was walking past, something happened.
I put one feet in front of me after another
-I was walking past,
I was feeling bad about myself walking past-
I did tentatively lift my gaze.
And I saw her blue eyes and her smile.
I didn't see her, just her flashing blue eyes and her smile.
I recognised them. I saw it:
The green light to take care of myself first.
I blinked, and it was all gone
like a weight had been lifted.
She was gone, too. She had walked past.
skip to main |
skip to sidebar
Cork, 14th April 2014. Last Friday, 11th April 2014, there were queues along the hallways and down the stairs of the Imperial Hotel, Cork, of guests waiting to catch the premiere screening of Seán Creagh's Fallen Angel. Booked out before the night ever began, some guests on the waiting list were unfortunately turned away because of the room's maximum seating capacity.
In May of 2012, an "angel" walked the streets of Cork as part of this daring (some would say mad) short. Two years later, the company behind the venture "Ambiton Films" put on a spectacle unheard of in the Cork short film scene, in celebration of the completion of this project.
The night included the full-sized angel wings on display, which measure 435cm from tip to tip. But that was only the beginning. Each guest received a ticket with a feather in it, upon arrival. They were also treated to free popcorn and a night of socializing, with actors and crew recounting anecdotes from this larger-than-life production.
Guest speaker Angela Newman of Chattyboo Productions put the achievements of Ambition Films in perspective with a thought-provoking speech on the challenges and hardships of the artistic world. Drawing on her own theatrical background, she inspired laughter from the crowd, stripping away the magic of the red carpet. "Being an artiste," she reminded guests, "is not as glamorous as people think." Yet, she concluded on note that resonated with many of the young hopeful actors and filmmakers in the audience. "You're following not a dream, but your calling."
The director himself took to the stage next, to appeal to actors, filmmakers and fans to get involved in the company's next project. Ambtion Films' ethos is based on the motto "Discover, Inspire." He described his own experience of learning by doing, and revealed that the company hopes to provide opportunities for others to learn their craft in the same hands-on way.
The next Ambition Films project, Kelly’s Verdict, hopes to cast many young, emerging Irish actors. Building on the company's philosophy of promoting development, this project will include an intensive "Acting for Film" training course for young, successful auditionees.
"Amazing", said audience members after the premiere screening itself. "A great social commentary on homelessness." While others noted "special effects were superb; much above what I was imagining was possible", and many fans called for Ambition's next work to be a longer film.
News on the company's upcoming project, how to get involved and crowdfunding campaign can be found on www.ambitionfilmsireland.com.
Email: info.ambitionfilms@gmail.com.
For more information, please contact:
Ambition Films Press Office
info.ambitionfilms@gmail.com
"A toda la gente creativa que en el transcurso de las épocas se ha sentido atraída por el riesgo, ha querido ser diferente, se ha atrevido a desafiar el statu quo y ha puesto el dedo en la llaga, influyendo muy positivamente en el mundo que nos rodea" (Zelinski)
A l@s que leéis desde la sombra, más o menos lejos pero siempre cerca.
No te quedes inmóvil al borde del camino
no congeles el júbilo
no quieras con desgana
no te salves ahora
ni nunca.
No te salves
no te llenes de calma
no reserves del mundo
sólo un rincón tranquilo
no dejes caer los párpados
pesados como juicios
no te quedes sin labios
no te duermas sin sueño
no te pienses sin sangre
no te juzgues sin tiempo.
Pero si
pese a todo
no puedes evitarlo
y congelas el jubilo
y quieres con desgana
y te salvas ahora
y te llenas de calma
y reservas del mundo
sólo un rincón tranquilo
y dejas caer los párpados
pesados como juicios
y te secas sin labios
y te duermes sin sueño
y te piensas sin sangre
y te juzgas sin tiempo
y te quedas inmóvil
al borde del camino
y te salvas
entonces
no te quedes conmigo
[M. Benedetti]
Es proponiéndose lo imposible como el hombre ha logrado siempre lo posible. Aquellos que se han ceñido a lo que les parecía factible, jamás han avanzado un solo paso.
28.4.18
15.3.18
Hogares y casas
Quizá mi hogar sean solamente las palabras.
Perderme por las calles. Las calles de donde sea.
Llorar en los trenes. En cualquier tren. En cualquier idioma.
Llenar los días de caricias tiernas
las tardes de libros y bañeras hirviendo
y las noches de mantas pesadas de penumbra.
Quizá mi hogar sean solamente los libros
en los que escapo
y las palabras en que busco refugio,
y no haya ningún conjunto de paredes que pueda definirlo
porque no es un hogar tangible.
Quizá mi hogar no esté en un país,
sino más bien en un color.
Puede que en el tono verde de la hierba cuando llueve,
quizá en la lluvia que reemplaza la lluvia,
o en el azul del mar, o en el espectáculo del crepúsculo.
No se puede volver a un hogar que nunca se tuvo del todo.
Quizá pueda una aprender a habitar su propio cuerpo,
para variar,
sin salar las heridas cada vez que algo se tuerce,
quizá pueda una aprender a convivir ensigo misma
en lugar de tratar de escapar de sus propias entrañas,
y quizá
puede ser
exista la posibilidad
de que la palabra hogar signifique entonces alguna cosa
y una casa sea simplemente una casa.
Perderme por las calles. Las calles de donde sea.
Llorar en los trenes. En cualquier tren. En cualquier idioma.
Llenar los días de caricias tiernas
las tardes de libros y bañeras hirviendo
y las noches de mantas pesadas de penumbra.
Quizá mi hogar sean solamente los libros
en los que escapo
y las palabras en que busco refugio,
y no haya ningún conjunto de paredes que pueda definirlo
porque no es un hogar tangible.
Quizá mi hogar no esté en un país,
sino más bien en un color.
Puede que en el tono verde de la hierba cuando llueve,
quizá en la lluvia que reemplaza la lluvia,
o en el azul del mar, o en el espectáculo del crepúsculo.
No se puede volver a un hogar que nunca se tuvo del todo.
Quizá pueda una aprender a habitar su propio cuerpo,
para variar,
sin salar las heridas cada vez que algo se tuerce,
quizá pueda una aprender a convivir ensigo misma
en lugar de tratar de escapar de sus propias entrañas,
y quizá
puede ser
exista la posibilidad
de que la palabra hogar signifique entonces alguna cosa
y una casa sea simplemente una casa.
Que jo t'estimo és un fet de la vida. Jo t'estimo de la mateixa manera que el Sol surt i es pon cada dia, sense esforç, sense esperar res a canvi. T'estimo de la mateixa manera que els núvols plouen la pluja, de vegades de mica en mica, i d'altres de manera torrencial. Sempre està plovent en alguna cantonada del planeta. Així estimo. T'estimo exactament igual que respiro. Sense pensar-m'ho. Sense voler. Inqüestionablement. De vegades me'n faig conscient i segueixo aquest batec, preguntant-me com és que encara és aquí i no s'ha apagat. És una mena de força vital independent. Intento per totes les vies que no hi sigui, ofegar-lo, però -vés- jo t'estimo com respiro. I podem controlar la respiració, és cert, però tard o d'hora tornem a agafar un glop d'aire que ens retorni a la vida, com un instinct de supervivència que actua amb la nostra voluntat o de vegades sense ella. El meu amor per tu funciona ben bé d'aquesta manera. Crec que sempre hi serà i que sempre hi podré retornar si perdo massa el nord. Com la respiració.
Potser amor no és la paraula que estic buscant. N'hi ha tantes! Potser la paraula és magnetisme. Com un iman que m'atrau de manera absolutament irressistible i em destrossa les prioritats, o millor dit, les endreça com cal. I de tota manera, com m'hi hauria de resistir? Qui ho voldria fer, això? És igual. És una força gravitatòria que m'atrau sense remei. I m'hi perdo, en aquesta força. Sense mapa.
M'hi ensopego una vegada darrera de l'altra. M'hi faig un embolic. M'espanta i m'atrau. M'aterroritza. Em fa petita i em fa gran alhora.
Han passat tants anys i reconeixeria la olor de la teva pell en qualsevol cantonada de la galàxia. (No la sé explicar, la olor, això m'ho guardo per mi.) És un amor terrible. Perquè potser podré estimar altres persones, i serà un amor real, tangible, apassionat, lent i ràpid tot alhora. Podré estimar altres i també d'altres maneres, però saps? Fins que em mori mai no deixaré de respirar. I no passa res. Com ja deia, que jo t'estimo és un fet de la vida. És tan maco que algú t'estimi d'aquesta manera. És un amor que és, sense necessitat de qualificatius o explicacions: és i prou.
Potser amor no és la paraula que estic buscant. N'hi ha tantes! Potser la paraula és magnetisme. Com un iman que m'atrau de manera absolutament irressistible i em destrossa les prioritats, o millor dit, les endreça com cal. I de tota manera, com m'hi hauria de resistir? Qui ho voldria fer, això? És igual. És una força gravitatòria que m'atrau sense remei. I m'hi perdo, en aquesta força. Sense mapa.
M'hi ensopego una vegada darrera de l'altra. M'hi faig un embolic. M'espanta i m'atrau. M'aterroritza. Em fa petita i em fa gran alhora.
Han passat tants anys i reconeixeria la olor de la teva pell en qualsevol cantonada de la galàxia. (No la sé explicar, la olor, això m'ho guardo per mi.) És un amor terrible. Perquè potser podré estimar altres persones, i serà un amor real, tangible, apassionat, lent i ràpid tot alhora. Podré estimar altres i també d'altres maneres, però saps? Fins que em mori mai no deixaré de respirar. I no passa res. Com ja deia, que jo t'estimo és un fet de la vida. És tan maco que algú t'estimi d'aquesta manera. És un amor que és, sense necessitat de qualificatius o explicacions: és i prou.
14.4.14
Cork Filmmakers Fly On the Wings of Ambition
![]() |
| Photographer: Elena Okariz |
200 attend Ambition Films' company launch and the premiere of Fallen Angel
![]() |
| Guests waiting on the queue Photographer: Elena Okariz |
In May of 2012, an "angel" walked the streets of Cork as part of this daring (some would say mad) short. Two years later, the company behind the venture "Ambiton Films" put on a spectacle unheard of in the Cork short film scene, in celebration of the completion of this project.
![]() |
| Ticket with a feather, programme and free popcorn ticket are handed in Photographer: Elena Okariz |
Guest speaker Angela Newman of Chattyboo Productions put the achievements of Ambition Films in perspective with a thought-provoking speech on the challenges and hardships of the artistic world. Drawing on her own theatrical background, she inspired laughter from the crowd, stripping away the magic of the red carpet. "Being an artiste," she reminded guests, "is not as glamorous as people think." Yet, she concluded on note that resonated with many of the young hopeful actors and filmmakers in the audience. "You're following not a dream, but your calling."
The director himself took to the stage next, to appeal to actors, filmmakers and fans to get involved in the company's next project. Ambtion Films' ethos is based on the motto "Discover, Inspire." He described his own experience of learning by doing, and revealed that the company hopes to provide opportunities for others to learn their craft in the same hands-on way.
![]() |
| The director and head of the new company, Seán Creagh Photographer: Elena Okariz |
"Amazing", said audience members after the premiere screening itself. "A great social commentary on homelessness." While others noted "special effects were superb; much above what I was imagining was possible", and many fans called for Ambition's next work to be a longer film.
News on the company's upcoming project, how to get involved and crowdfunding campaign can be found on www.ambitionfilmsireland.com.
Email: info.ambitionfilms@gmail.com.
For more information, please contact:
Ambition Films Press Office
info.ambitionfilms@gmail.com
18.3.14
Errores que no lo son
Cuando inicié mi #CorkAdventure no tenía ni idea de dónde me estaba metiendo. A los 21 años yo era una persona con las ideas muy claras. Demasiado. Quería hacer lo que fuera necesario para trabajar como maestra lo antes posible. Porque, de eso nunca había habido ninguna duda, yo iba a ser maestra. Había tantas cosas que quería cambiar y mejorar... Nunca nadie había conocido a alguien con una vocación tan clara como la mía... Estaba prácticamente escrito y sellado. Determinado. Clarísimo. Quizás con un poco más de atrevimiento por mi parte habría mandado mi CV a todas las escuelas privadas y concertadas, "porque por algo hay que empezar", antes que hacer la maleta y venirme a Cork a aprender inglés. Pero no, yo tenía las ideas aún más claras que todo eso, yo quería trabajar como maestra en la escuela pública. Y si para eso tenía que irme unos meses, mejorar el inglés y concederme con ello la oportunidad de saltarme unos pocos números, ...pues en hacer la maleta se tarda media hora.
Con todas esas ideas aterricé en Cork, de madrugada, me monté en el coche de unos desconocidos y dormí por primera vez en aquella habitación con las paredes pintadas de lilac. Feliz en el camino a ninguna parte. ¿Si se podía estar más equivocada? Seguro. Eso siempre. Era, en fin, la personificación de la ingenuidad y la inocencia, de la más plácida ignorancia.
Desde que estoy aquí me he comido todas y cada una de esas ideas con patatas (que por algo es el alimento nacional). La vida me ha demostrado que, efectivamente, ni a los 18 ni a los 21 tenía la menor noción de lo que quería hacer con mi vida y que posiblemente no la tenga nunca. Me ha traído en bandeja todos y cada uno de los errores que me aterraba cometer. Y yo, que siempre fui obediente y disciplinada, los he ido añadiendo a mi curriculum como si estuviera viendo una película en tercera persona y pudiera, simplemente, dejarla en pausa y volver a cosas más importantes en cualquier momento.
Resulta que, al final, importa poco qué quieres hacer con tu vida, irónicamente lo único importante es qué hagas con el día de hoy. Cómo has tratado hoy a las personas que te rodean. ¿Te has preocupado de alguien? ¿Has ayudado a alguien? ¿Te has dejado ayudar por alguien? ¿Cuántas cosas has hecho que te acerquen a quien eres, a quien quieres ser?
Con todas esas ideas aterricé en Cork, de madrugada, me monté en el coche de unos desconocidos y dormí por primera vez en aquella habitación con las paredes pintadas de lilac. Feliz en el camino a ninguna parte. ¿Si se podía estar más equivocada? Seguro. Eso siempre. Era, en fin, la personificación de la ingenuidad y la inocencia, de la más plácida ignorancia.
Desde que estoy aquí me he comido todas y cada una de esas ideas con patatas (que por algo es el alimento nacional). La vida me ha demostrado que, efectivamente, ni a los 18 ni a los 21 tenía la menor noción de lo que quería hacer con mi vida y que posiblemente no la tenga nunca. Me ha traído en bandeja todos y cada uno de los errores que me aterraba cometer. Y yo, que siempre fui obediente y disciplinada, los he ido añadiendo a mi curriculum como si estuviera viendo una película en tercera persona y pudiera, simplemente, dejarla en pausa y volver a cosas más importantes en cualquier momento.
Resulta que, al final, importa poco qué quieres hacer con tu vida, irónicamente lo único importante es qué hagas con el día de hoy. Cómo has tratado hoy a las personas que te rodean. ¿Te has preocupado de alguien? ¿Has ayudado a alguien? ¿Te has dejado ayudar por alguien? ¿Cuántas cosas has hecho que te acerquen a quien eres, a quien quieres ser?
Para...
A l@s que leéis desde la sombra, más o menos lejos pero siempre cerca.
Translate
Lo que la lluvia inspira...
...y lo que el tiempo trajo.
Porque compartir es vivir:
Ando asomando la cabeza por...
- BAUGMAN, Z. Tiempos líquidos
- GAARDER, J. Maya
- MAILLARD, C. Hilos
- MONTESSORI, M. Ideas generales sobre el método
- SUBIRANA, V. Una maestra en Katmandú
Declaración de principios (I)
"Lo que la oruga interpreta como el fin del mundo es lo que el maestro denomina mariposa" (Richard Bach)
Declaración de principios (II)
No te quedes inmóvil al borde del camino
no congeles el júbilo
no quieras con desgana
no te salves ahora
ni nunca.
No te salves
no te llenes de calma
no reserves del mundo
sólo un rincón tranquilo
no dejes caer los párpados
pesados como juicios
no te quedes sin labios
no te duermas sin sueño
no te pienses sin sangre
no te juzgues sin tiempo.
Pero si
pese a todo
no puedes evitarlo
y congelas el jubilo
y quieres con desgana
y te salvas ahora
y te llenas de calma
y reservas del mundo
sólo un rincón tranquilo
y dejas caer los párpados
pesados como juicios
y te secas sin labios
y te duermes sin sueño
y te piensas sin sangre
y te juzgas sin tiempo
y te quedas inmóvil
al borde del camino
y te salvas
entonces
no te quedes conmigo
[M. Benedetti]





