me susurrabas dulce
bruja
te reían los ojos
bruja
besándome las manos gritabas
bruja
con todo tu amor
...
Después te fuiste
y ya no hubo magia
que valiera para retenerte.
B.B.
Es proponiéndose lo imposible como el hombre ha logrado siempre lo posible. Aquellos que se han ceñido a lo que les parecía factible, jamás han avanzado un solo paso.
4 comentarios:
m'ancante, m'ancante im torne a ancantar...
I a mi! Però no tinc ni idea qui hi ha darrere les dues B, de fet no recordo d'on l'he tret!
recordo el primer mp que et vaig enviar, que va ser exactament per demanar-te aquest poema, que te l'havies tret de la firma i m'encantava massa.. i ara no sé per què, m'he emocionat gairebé només de llegir-lo, potser per què feia molt temps que estava enterrat en la meva memòria.. :)
És cert! Era un detall que havia mig esborrat i ara m'ho has fet recordar. Quins temps.
Jo crec que emociona tant perquè és senzill però té trets principals perquè emocioni: amor/desamor, intriga... i juga amb l'aparèixer/desaparèixer, com els nens, és a dir, implícitament: la mort (no cal la mort crua, però sí una mena de mort). Em fascina la gent que aconsegueix això amb tan poques paraules!
:**
Publicar un comentario